Maar altijd opnieuw welkom!

De Familie Blauwtand heeft ons dinsdag verlaten.
We hadden veel werk en geen tijd om er lang bij stil te staan.
Nu pas lijkt het volledig tot ons door te dringen.
Het is een donkere leegte die het werkje in De Zondvloed achterlaat, met nog een kleine boodschap voor zij die te laat gekomen zijn...

Persfoto Kunst op Reis

© Foto Kurt - www.fotokurt.be

Vreemd

Ik was de oorlogsboeken aan het herschikken, het leek op een bataljon soldaten dat moe en gehavend van de strijd was teruggekeerd.
Een er duur uitziend echtpaar had hun lange donkere jassen over de leuning van een stoel gedrappeerd. De onderste stof vormde twee donkere plassen op de grond. Hun ogen verdwaalden tussen de boeken. Twee meegebrachte kinderen zaten eerst nog op een krukje in de kinderboekenhoek, allebei diep een prentenboek verzonken, maar liepen nu alweer rond. De jongen kwam teleurgesteld bij zijn moeder vandaan, die, in tegenstelling tot hijzelf, niet vond dat ze het boek waar hij zo hoog mee opliep moest kopen. Hij ging pruilend bij zijn zus staan. Haar aandacht ging naar iets kompleet anders uit.
Wat denk jij dat het is, vroeg ze. Ze bekeken de Familie blauwtand.
Kwee nie, zei het jongetje.
Het lijken wel levende rotsblokken.
Ja, zei ze, en herhaalde z'n woorden. Levende rotsblokken.
Hij haalde zijn schouders op.
Maar dat kan toch niet!
Wie weet, zei het meisje terwijl ze weghinkelde.

Persconferentie Kunst op Reis

De vier reizende schilderijen kwamen uitzonderlijk, samen met hun eigenaars, nog één keer terug naar huis. Een uniek moment: de vier startende deelnemers aan Kunst op Reis in één en dezelfde living. Een nieuwjaarsdrink met veel koffie om de koude weg te jagen, een babbel en een onderlinge kennismaking.

De schrijvende pers kwam naarstig noteren over de site die je nu aan het lezen bent en welke schrijvers daarvoor instonden. Binnenkort staan er dus ook reizende schilderijen in je eigen krant. En toen het voor de zoveelste keer (her)begon te sneeuwen kwam WTV nog filmen: maandagavond is op WTV/Focus een korte reportage te zien.

Hier alvast de foto's:

Vrije Val

Vreemd zoals sommige passanten een hele tijd naar Familie Blauwtand kunnen staan staren, terwijl anderen er dwars doorheen lijken te kijken. Vooral kinderen worden aangetrokken tot het (jeugdige?) stel dat familiebanden lijkt te hebben met het volkje uit Muñoz' Conversation Piece.
Eeuwig rondcirkelende meteorieten waarvan er eentje - om de tijd te doden - met iets (een metorietje?) lijkt te willen gooien. Pas na een tijdje dringt tot de kijker door dat het projectiel niets minder dan de metgezel van de gooier is, die bruusk bij de kraag werd gevat. Klaarblijkelijk met de bedoeling om de ongelukkige door de ruimte te slingeren.
Maar hoe kun je nu iets weggooien dat zich al in vrije val bevindt? Want misschien heeft u het nog niet opgemerkt, maar mij lijkt het duidelijk dat de Familie Blauwtand zich in een baan om iets heen bevindt. Daardoor ontstaat er een gevoel van gewichtloosheid, te vergelijken met een vrije val van héél hoog naar héél laag, hoewel maar weinigen die dat mochten ervaren het kunnen beamen... Ikzelf heb het dan ook van ergens gelezen.
En tenslotte, maar niet onbelangrijk: wanneer je diegene waarmee je samen een familie vormt, weggooit, kun je dan nadien nog wel van een familie spreken?
Allemaal vragen die ik Maarten binnenkort eens voor moet leggen.

Licht

Er werd een onderkomen gevonden voor Familie Blauwtand die zowel op mijn als op Roderik's goedkeuring kon rekenen; niet slecht voor een begin. Familie Blauwtand begint zich hier trouwens al aardig thuis te voelen: waar we het ook neerzetten, nergens voelde het verkeerd aan, of vloekte het met z'n omgeving. Maar in dit boekenkastje lijkt het nog het meest op zijn gemak, het hangt er stralend; als je niet beter weet, zou je denken dat er licht uit het werkje komt...

Start!

December is voorbij. De maand die mij en Roderik volledig leek op te slokken, heeft ons weer uitgespuwd, geradbraakt, leeggezogen. Familie Blauwtand is ondertussen, in volstrekte stilte bijna, gearriveerd. Het schilderij van Maarten kreeg een voorlopig plaatsje toegekend, en alsof het ding begreep wat er gaande was, heeft het zich niet opgedrongen en netjes afgewacht. Het deed alsof het de nieuwsgierige blikken en wijzende vingertjes niet opmerkte. Maar morgen komt daar verandering in, en begint de reis van het werkje doorheen De Zondvloed. Eens zien Familie Blauwtand ook familie van ons kan kan worden.