Hij gaat op reis

Jaja, de baron vertrekt nog deze week. Is hij het beu ten huize Soenens-Van Leirsberghe?

Misschien wel, maar ik denk het niet. Was het de stressvolle week BP, anders mag je het gerust zeggen? Maar neen, ik ken je nu al een beetje en jij zou je gevoelens nooit zomaar te grabbel gooien op het wereldwijde web. Zo ben je niet en daarom heb ik je graag. Ik ga je missen.

Met de baron weet je blijkbaar nooit en dat heb ik wel geleerd. Ik zie hem niet graag gaan maar ik kan niet anders dan hem het beste te wensen op zijn reizen.

De baron was aangenaam gezelschap en we zullen hem hier missen.

En lijkt op iets dat in een fuga past

De reis van Tante Kaduk: Dag 26.

Van oud naar nieuw ging het. Na de zonnewende kwam die van het jaar. De maan was vol. Winterhoest kreeg ons te pakken. Ziekjes. Ziekerig. We aten, dronken, vierden feest. En tante Kaduk? Die heeft zich al die tijd zo goed en zo kwaad als het kon vermomd. Als een plastisch werk op mijn kast, zo stond ze daar. Maar ik weet wel beter. Ze is veel meer dan dat. Die ouwe dolle tante van ons. Ze leeft! Niet alleen vandaag leeft ze, maar al de hele tijd. Zonder omzien. Dag in, dag uit. En al die tijd komt ze tot leven omdat we haar een leven geven met ons blote oog.

Dat ze aan Sardinië deed denken, zei iemand. In elk geval een eiland van groen en blauw. Nog een ander dacht aan wolken als hij naar haar keek. Aan tijdloosheid, aan geen ballast meer. De Chirico. Nog iemand bekeek haar maar kwam niet echt bij haar terecht. Hij zag haar niet. Keek vooral naar wat die paal daar deed, alsof het, achter haar aan, een totem was... Even ook bracht ik haar terug naar vanwaar ze kwam. Ter ere van de pers. In een foto die beklijft!

Het gaat nu snel. Al aan dag 26 van haar verblijf zowaar. De tijd is een stille doder die niet om wil zien. Nog een tijdje logeert ze hier. Dan gaat ze weg. Voorgoed. Er is al iemand die klaar staat met zijn eigen huis. Intussen profiteer ik van de ogenblikken dat ze er nog is. Ik fotografeer en stof haar af. Ik verhuis haar in de kamer. Van hot naar her, ga ik. Ik leg haar neer en hang haar op. Ik hou haar vast en merk hoe ze deint en dreint, hoe ze telkens meegaat, meereist met het licht en daardoor telkens weer een ander is. In de ochtend wordt ze door het licht betast. In de middag staat ze – een veelvraat - stijf van helderheid en aan het einde van de dag lijkt het alsof ik haar in de stilte horen kan. Dan krijgt ze welhaast klank

en lijkt op iets dat in een fuga past.

Paul Rigolle

Focus/WTV 11/01/2010

© Focus/WTV - www.focus-wtv.tv

Persfoto Kunst op Reis

© Foto Kurt - www.fotokurt.be

Vreemd

Ik was de oorlogsboeken aan het herschikken, het leek op een bataljon soldaten dat moe en gehavend van de strijd was teruggekeerd.
Een er duur uitziend echtpaar had hun lange donkere jassen over de leuning van een stoel gedrappeerd. De onderste stof vormde twee donkere plassen op de grond. Hun ogen verdwaalden tussen de boeken. Twee meegebrachte kinderen zaten eerst nog op een krukje in de kinderboekenhoek, allebei diep een prentenboek verzonken, maar liepen nu alweer rond. De jongen kwam teleurgesteld bij zijn moeder vandaan, die, in tegenstelling tot hijzelf, niet vond dat ze het boek waar hij zo hoog mee opliep moest kopen. Hij ging pruilend bij zijn zus staan. Haar aandacht ging naar iets kompleet anders uit.
Wat denk jij dat het is, vroeg ze. Ze bekeken de Familie blauwtand.
Kwee nie, zei het jongetje.
Het lijken wel levende rotsblokken.
Ja, zei ze, en herhaalde z'n woorden. Levende rotsblokken.
Hij haalde zijn schouders op.
Maar dat kan toch niet!
Wie weet, zei het meisje terwijl ze weghinkelde.

Persconferentie Kunst op Reis

De vier reizende schilderijen kwamen uitzonderlijk, samen met hun eigenaars, nog één keer terug naar huis. Een uniek moment: de vier startende deelnemers aan Kunst op Reis in één en dezelfde living. Een nieuwjaarsdrink met veel koffie om de koude weg te jagen, een babbel en een onderlinge kennismaking.

De schrijvende pers kwam naarstig noteren over de site die je nu aan het lezen bent en welke schrijvers daarvoor instonden. Binnenkort staan er dus ook reizende schilderijen in je eigen krant. En toen het voor de zoveelste keer (her)begon te sneeuwen kwam WTV nog filmen: maandagavond is op WTV/Focus een korte reportage te zien.

Hier alvast de foto's:

Vrije Val

Vreemd zoals sommige passanten een hele tijd naar Familie Blauwtand kunnen staan staren, terwijl anderen er dwars doorheen lijken te kijken. Vooral kinderen worden aangetrokken tot het (jeugdige?) stel dat familiebanden lijkt te hebben met het volkje uit Muñoz' Conversation Piece.
Eeuwig rondcirkelende meteorieten waarvan er eentje - om de tijd te doden - met iets (een metorietje?) lijkt te willen gooien. Pas na een tijdje dringt tot de kijker door dat het projectiel niets minder dan de metgezel van de gooier is, die bruusk bij de kraag werd gevat. Klaarblijkelijk met de bedoeling om de ongelukkige door de ruimte te slingeren.
Maar hoe kun je nu iets weggooien dat zich al in vrije val bevindt? Want misschien heeft u het nog niet opgemerkt, maar mij lijkt het duidelijk dat de Familie Blauwtand zich in een baan om iets heen bevindt. Daardoor ontstaat er een gevoel van gewichtloosheid, te vergelijken met een vrije val van héél hoog naar héél laag, hoewel maar weinigen die dat mochten ervaren het kunnen beamen... Ikzelf heb het dan ook van ergens gelezen.
En tenslotte, maar niet onbelangrijk: wanneer je diegene waarmee je samen een familie vormt, weggooit, kun je dan nadien nog wel van een familie spreken?
Allemaal vragen die ik Maarten binnenkort eens voor moet leggen.

Volgens mij zijn het gedachten. Of neen, een verwerkingsproces in actie. volgens mijn dochter is het eerder een scheet. Misschien hebben we wel allebei gelijk. Noch wij, noch de baron lijken er zich in elk geval aan te storen.

Een nieuw jaar, een nieuw begin

Een nieuw jaar, een nieuw begin.

Bewogen dagen voor Stan. Het ene moment tussen aanschouwers, passanten en familieleden, het ander moment moederziel alleen, wanneer het het ganse gezin voor een week op uitstap was. Toch heb ik het gevoel dat Stan zich ondanks zijn einzelganger imago zich perfect aanpast aan de omstandigheden. Als geboren reiziger, een broodnodige gave. Velen vonden hem schattig, stralend aan de grote muur, nog anderen liepen hem prompt voorbij...
Aandacht of negering, Stan wenst ze allen een prachtig nieuw begin. Ook jullie.
Cheers!

Wat denk jij?

Ik lees de eerste verslagen, bekijk de eerste foto's en iedere keer verschijnt een glimlach, ook na her- en herlezen. Ik wil geen detail over het hoofd gezien hebben en het is subliem om te zien op welke verscheiden manieren mijn schilderijen geïnterpreteerd worden.

Maar ook onwennig. Wat gaat er gebeuren? En wat denken niet alleen de vier 'tijdelijke eigenaars', wat denk jij, de bezoeker van deze site? Laat dan ook gerust een reactie achter, op tekst of op foto, we zijn allemaal benieuwd!

Licht

Er werd een onderkomen gevonden voor Familie Blauwtand die zowel op mijn als op Roderik's goedkeuring kon rekenen; niet slecht voor een begin. Familie Blauwtand begint zich hier trouwens al aardig thuis te voelen: waar we het ook neerzetten, nergens voelde het verkeerd aan, of vloekte het met z'n omgeving. Maar in dit boekenkastje lijkt het nog het meest op zijn gemak, het hangt er stralend; als je niet beter weet, zou je denken dat er licht uit het werkje komt...

Start!

December is voorbij. De maand die mij en Roderik volledig leek op te slokken, heeft ons weer uitgespuwd, geradbraakt, leeggezogen. Familie Blauwtand is ondertussen, in volstrekte stilte bijna, gearriveerd. Het schilderij van Maarten kreeg een voorlopig plaatsje toegekend, en alsof het ding begreep wat er gaande was, heeft het zich niet opgedrongen en netjes afgewacht. Het deed alsof het de nieuwsgierige blikken en wijzende vingertjes niet opmerkte. Maar morgen komt daar verandering in, en begint de reis van het werkje doorheen De Zondvloed. Eens zien Familie Blauwtand ook familie van ons kan kan worden.

en toen was er ...stan

Hij hangt er! De eerste kennismaking verliep stroef. Waar was de ideale inplanting? Op een zwarte of witte achtergrond. Eerlijk, ik ben er nog altijd niet aan uit. Ik koos de zwarte.
Hij draagt een warme kilte met zich mee. Het ideaal schilderij als nevenplaatje voor ons potsierlijk winterlandschap. Hij heeft iets mee van een drijvend ijsschot langzaam smeltend en verder drijvend van zijn heimat. Als een klungel steekt hij zijn arm op en wuift mij uit.
Welkom stan.

Ver? Hoe ver?

De vier schilderijen hebben hun eerste etappe afgelegd, ze vertrokken vanuit Lichtervelde, temidden West-Vlaanderen:

Stan zonder Land zit in Kortemark, toch al 8 km. ver.
Tante Kaduk is in Wingene geland, op 10 km.
Familie Blauwtand bezoekt Roeselare -zonder omleggingen en wegenwerken- een slordige 11 km van huis.
Baron Picon reisde naar Assebroek, maar liefst 26 km ver.

Ondanks Kopenhagen, laat die kilometers maar komen!

We zijn zover

We zijn zover. Stan zonder Land heeft na een nachtelijke en ietwat gladde reis een eerste tijdelijke thuis gevonden bij Nick, Evelien, Lucas en Aaron.

Daarmee is het vierde en (voorlopig?) laatste van de vier reizende schilderijen op weg. Nog nooit gaf ik op korte tijd zoveel schilderijen weg, nog nooit was ik zo curieus om te horen hoe ze het stellen.

Aan de hits op deze site te zien zijn er nu al velen met mij curieus om te horen en te zien hoe dit verder loopt. Het is nu aan de gastheren, -vrouwen en -kinderen om de schilderijen in vraag te stellen, te kijken en te luisteren, en ons op de hoogte te houden. We kijken en luisteren graag mee, we zijn zover!

..en toen was er nog één..

Gisteren lieten we na een uitgebreide avond Baron Picon achter in Assebroek, bij Simon, Motje en Juliette. Wisten wij veel dat er voor- hoofd- en nagerecht voorzien was, laat staan een goeie degustief..

Dat Kunst op Reis een feest moest worden, ja, dat was en is de bedoeling. Maar dat het zo ruim geïnterpreteerd kon worden hadden zelfs wij niet voor ogen!

Maandag gaat Stan zonder Land, de vierde in de reeks, de laatste reiziger, de tsjoolaar, ook op reis. Dan zijn we definitief vertrokken, dan weet ook ik niet meer waar dit eindigt. En laat dat nu net een verbazend goed gevoel geven.